Strona główna » Liceum » Przedmioty ścisłe » Informatyka


Geneza i rozwój Internetu.



Poprzednia praca: Charakterystyka Systemów Operacyjnych
Następna praca: Przetwarzanie wsadowe w MS-DOS



Treść:
Geneza i rozwój Internetu.
Idea powstania sieci
Najprawdopodobniej jednym z pierwszych wydarzeń jakie miało wpływ na powstanie internetu było wystrzelenie przez ZSRR w 1957r. Sputnika, pierwszego sztucznego satelity Ziemi. Świat znajdowała się wtedy w okowach tzw. zimnej wojny i ten fakt spowodował więc niemałe zamieszanie w Departamencie Obrony USA. Dlatego też powołano agencję ARPA (Advanced Research Projects Agency), której działania miały zapewnić USA przodującą pozycję w zastosowaniach militarnych nauki i techniki. Instytucja ta miała bardzo szeroki zakres działalności. Departament obrony był wówczas największym użytkownikiem komputerów w USA, więc w nadchodzących latach w polu zainteresowania ARPA znalazły się różne dziedziny informatyki, w tym również sieci komputerowe.
Na początku lat 60. w RAND Corporation, innej amerykańskiej instytucji zajmującej się problemami bezpieczeństwa narodowego, zaczęto rozważać problem funkcjonowania władz i dowództwa armii USA w wypadku wojny nuklearnej. W 1962r. RAND opublikowała raport Paula Barana, naukowca na kontrakcie sił powietrznych USA, zatytułowany "On Distributed Communications Networks", w którym przedyskutowany został sposób ochrony wojskowego systemu komunikacyjnego w wypadku zmasowanego ataku. Została w nim naszkicowana idea systemu komunikacyjnego, który byłby w stanie funkcjonować nawet mimo zniszczenia dużej części węzłów i łączy. System taki miałby być pozbawiony centralnego punktu kontroli i dowodzenia, a ilość połączeń pomiędzy węzłami byłaby na tyle duża, że w przypadku zniszczenia niektórych z nich, sieć nadal by funkcjonowała dzięki pozostałym połączeniom, na które automatycznie byłby kierowany ruch. Jedna z propozycji autora zakładała podjęcie prac nad stworzeniem narodowego systemu, analogicznego do istniejącej sieci łączy telefonicznych, umożliwiającego transport danych komputerowych pomiędzy dużymi grupami użytkowników.
System taki mógłby zostać wprowadzony dzięki wykorzystaniu sieci technologii pakietowych (packet-switching) opracowanej w latach 60. Jej podstawą było fragmentowanie informacji w pakiety i kierowanie ich w odpowiednie miejsca docelowe, gdzie były składane w jedną całość. Miało to wiele zalet: umożliwiało współkorzystanie wielu użytkowników jednocześnie z tego samego łącza, w przypadku błędu transmisji wystarczy przesłać ponownie tylko błędny pakiet, a nie całą informację. Pakiety mogły być szyfrowane, czy kompresowane, albo zawierać informacje o samych sobie. Sieć pakietową cechuje równorzędność znajdujących się w niej komputerów. (Pierwsza tego typu sieć powstała w 1969r. w National Physical Laboratories w Wielkiej Brytanii.)
Praca Barana była punktem wyjściowym planu stworzenia sieci komputerowej bez centralnego ośrodka, która mogłaby funkcjonować nawet będąc w części zniszczona. Wszystkie węzły sieci miały być równorzędne, a każdy z nich miła mieć prawo do nadawania, przekazywania dalej i odbierania wiadomości rozbijanych na pakiety, dla których istotne były tylko miejsca pochodzenia i przeznaczenia - trasa ich wędrówki byłaby warunkowana aktualnym stanem połączeń, co zapewniłoby automatyczną zmianę drogi w przypadku zaniku funkcjonowania części sieci. Idea Barana zainteresowała innych naukowców m.in. pracującego nad relacjami człowiek - komputer J.C.R. Licklidera. Został on pierwszym szefem IPTO (Information Processing Technology Office), biura w ARPA, które zajmowało się m.in. sieciami komputerowymi. Jego zasługą było otwarcie ARPA na różne projekty z dziedziny informatyki oraz nawiązanie współpracy z naukowcami ze środowisk akademickich.
ARPANET
W latach 1966-67 Departament Obrony USA sfinansował prace nad eksperymentalnym łączeniem odległych od siebie komputerów. Wykorzystano w nich wcześniejsze doświadczenia z systemami wielodostępnymi (timesharing), w których przyłączono wiele terminali do jednego komputera (hosta). Okazało się, że nie było problemów z łączeniem komputerów różnych typów, kłopoty sprawiały jedynie używane linie telefoniczne, gdyż były one wolne i zawodne.
W tym samym czasie ARPA wyłożyła fundusze na ośrodki komputerowe na wybranych uniwersytetach i instytucjach naukowych. Wkrótce zaproponowano połączenie ich za pomocą sieci pakietowej. Plan sieci ARPANET został zaprezentowany w 1967r. Na początek wybrano cztery centra: Uniwersytet Kalifornii w Los Angeles (UCLA), Stanford Research Istitute (SRI), Uniwersytet Kalifornii w Santa Barbara (UCSB) i Uniwersytet Utah (UU). W każdym z nich do dużego komputera klasy mainframe miał zostać dołączony minikomputer pełniący funkcję węzła przełączającego, określany mianem IMP (interface message processor). W odróżnieniu od systemów wielodostępnych, opartych na strukturze klient - serwer, miała to być sieć komputerów równorzędnych (peer-to-peer). Kontrakt na dostawę tych maszyn dostała firma BBS, a zostały one połączone łączami o przepustowości 50 Kbps, dostarczonymi przez AT&T.
W celu umożliwienia porozumiewania się różnych typów komputerów, należało uzgodnić pewne konwencje dotyczące transmisji blokowej, sprawdzania błędów, retransmisji oraz identyfikacji komputerów - hostów i użytkowników, określone mianem "protokołów". Zajął się tym zespół nazwany Network Working Group (NWG), który efekty swoich prac opublikował w postaci ogólnodostępnych dokumentów "Request For Comments", do dzisiaj będących podstawową formą dokumentowania standardów obowiązujących w Internecie.
Przed końcem 1969r. funkcjonowały już połączenia sieciowe pomiędzy pierwszymi czterema węzłami. Sieć ARPANET zaczęła pracować, można więc było zastosować opracowane teoretycznie protokoły. W ciągu kilku miesięcy ostatecznie opracowano symetryczny protokół komunikacyjny pomiędzy hostami nazwany Network Control Protocol (NCP). Wkrótce dodano też najprostsze usługi: zdalne logowanie do komputerów (Telnet) i kopiowanie plików pomiędzy hostami (FTP). Sieć zaczęła się rozwijać i w kwietniu 1971r. były już 23 hosty w 15 węzłach.
W październiku 1972r. podczas pierwszej międzynarodowej konferencji poświęconej komunikacji komputerowej zademonstrowano działanie węzła ARPANET-u z 40 terminalami. Przedstawiciele projektów sieciowych z kilku krajów dyskutowali o potrzebie uzgodnienia protokołów. W tym celu powołano InterNetwork Working Group. Można zaryzykować stwierdzenie, że były to początki idei Internetu, gdyż rozważano wówczas podstawy architektury międzynarodowego połączenia wielu sieci (interconnection of networks).
Sieć sukcesywnie rozrastała się. W 1972r. po raz pierwszy wykorzystano łącze satelitarne do przyłączenia węzła na Hawajach. Wraz ze wzrostem liczby łącz i transmitowanych pakietów, pojawiły się pewne problemy z niezawodnością podsieci, które trzeba było usunąć. We wrześniu 1973r. podłączonych było 40 węzłów, w tym pierwsze dwa spoza USA - z Wielkiej Brytanii i Norwegii. W 1977r. w sieci znajdowało się 111 hostów.
W 1972r. Ray Tomlinson stworzył pierwszy program do wysyłania wiadomości poprzez sieć (e-mail). Okazało się później, że taka metoda wymiany informacji ma wiele zalet w porównaniu do przesyłania listów na papierze lub telegramów. Wydawała się byś mniej formalna, szybsza i nie wymagała aktywności nadawcy i odbiorcy, ani nie potrzebowała pośrednich instytucji (poczty). Wszystko to ułatwiało kontakty międzyludzkie i wspólną pracę nad dokumentami. Stąd był już tylko krok do wynalezienia elektronicznych list dystrybucyjnych umożliwiających wysłanie tej samej wiadomości do większego grona użytkowników sieci. Szybko popularne stały się też grupy dyskusyjne (pierwszymi były grupy miłośników science-fiction). Administratorzy wielu hostów niechętnie odnosili się do tych inicjatyw, gdyż nie były one zgodne z pierwotnym, naukowo-badawczym przeznaczeniem ARPANET-u, ale nie byli w stanie ich powstrzymać. To jest właśnie cecha tej sieci - jest nieograniczona i niekontrolowana. Jej zawartość zależy od użytkowników.
W 1974r. firma BBN udostępniła pierwszą publiczną sieć pakietową Telenet, która miała być komercyjną odmianą ARPANET-u. W 1975r. zarządzanie ARPANET-em przeszło w gestię Defence Communicators Agency (DCA), ponieważ uznano, że sieć ta wyszła poza stadium eksperymentów i stała się na tyle stabilna, że opuściła obszar bezpośredniego zainteresowania ARPA. W 1980 ARPANET obejmuje już 400 serwerów na uniwersytetach, w rządzie i armii Stanów Zjednoczonych, szacuje się, że dostęp do sieci ma 10 tysięcy ludzi. W 1983r. dochodzi do rozdziału sieci ARPANET na część militarną: MILNET i cywilną: ARPANET, która zyskuje miano Internetu. Powstaje też EARN (European Academic and Research Network) - europejska akademicka i badawcza sieć komputerowa. W 1984r. liczba komputerów w sieci przekracza liczbę 1000. Dalsze dzieje tej sieci, to era TCP/IP i stopniowe ewoluowanie w kierunku dzisiejszej postaci internetu. ARPANET oficjalnie przestała funkcjonować w 1990r., kiedy to jego rolę całkowicie przejęła sieć NSFNET.
Z dzisiejszego punktu widzenia, ARPANET był siecią bardzo prymitywną, ale na ówczesne warunki było to szczytowe osiągnięcie techniki komputerowej. Pomimo tego, że u jego podstaw leżała idea stworzenia militarnej infrastruktury dowodzenia i kontroli zdolnej przetrwać atak nuklearny. ARPANET stał się prototypem globalnej sieci komunikacji międzyludzkiej o zdecentralizowanej strukturze i zastosowaniach zupełnie odmiennych od pierwotnie zakładanych.
Era TCP/IP
Równolegle z ARPANET-em powstawały i rozwijały się inne sieci komputerowe. Były to jednak przeważnie projekty eksperymentalne i na niewielką skalę. Do obsługi sieci próbowano wykorzystywać m.in. radio i łącza satelitarne.
Formułowano problemy "międzysieci" (internet przez małe 'i'). W 1974r. opublikowano pracę "A Protocol for Packet Network Intercommunication", w której wyspecyfikowano projekt protokołu TCP (Transmission Control Protocol).
Rok 1976 to kolejne standardy: sieć pakietowa X.25 opracowana w CCITT (International Telegraph and Telephone Consultation Committee) oraz protokół UUCP (Unix to Unix Copy Protocol) z AT&T Bell Labs, który rok później dołączono do oprogramowania maszyn DEC PDP-11/44 wraz z pierwszą implementacją TCP. Trwają też pierwsze próby połączeń sieciowych drogą radiową i satelitarną. Kolejne lata to rozwój usług sieciowych, pojawia się USENET i MUD (Multi User Dungeon) - pierwsza gra sieciowa, oparta o świat fantasy.
W lipcu 1977r. w Londynie odbyła się pierwsza demonstracja "międzysieci" ARPANET-u, radia pakietowego i łącz satelitarnych.
W pierwotnej wersji protokołu nie było rozróżnienia na TCP i IP (Internet Protocol). W trakcie eksperymentów nad przesyłaniem zakodowanego i skompresowanego głosu okazało się, że retransmisje błędnych pakietów powodowały przerwy w odtwarzaniu dźwięku. W efekcie doszło do oddzielenia protokołu IP, odpowiedzialnego za adresowanie, od TCP, odpowiedzialnego za podział informacji na pakiety, dostarczenie i złożenie w całość.
Technologia TCP/IP poważnie zainteresowała przedstawicieli sił zbrojnych, a w 1980r. zadecydowano, że TCP/IP będzie preferowanym protokołem do zastosowań militarnych. W 1982r. Departament Obrony uznał go swoim standardem, a DRPA (ARPA została bowiem przemianowana na Defence...) podjęła decyzję o przejściu wszystkich systemów w sieci ARPANET na tenże protokół.
W miejsce wielodostępnych systemów komputerowych zaczęły powstawać lokalne sieci stacji roboczych, oparte o TCP/IP, przyłączone do ARPANET-u za pomocą specjalnych komputerów (tzw. gateway'e, dziś używa się nazwy router). Każdy nowy komputer w sieci otrzymywał unikalny numer IP, a jego nazwa i parametry były rejestrowane przez Network Information Center (NIC) w specjalnym pliku hosts.txt. Plik ten był co jakiś czas był kopiowany na wszystkie hosty. Taki proces był jednak bardzo uciążliwy z powodu wzrastającej liczby hostów. Problem rozwiązano wprowadzając hierarchiczny system nazw domenowych i protokół DNS (Domain Name System). Rolę pliku hosts.txt przejęła rozproszona baza danych o zasobach w poszczególnych domenach, z których każda musiała być zarejestrowana na jednym z tzw. nameserverów. Wprowadzenie DNS-u pozwoliło każdej organizacji swobodnie zarządzać swoim fragmentem sieci. Umożliwiono też rejestrowanie w DNS nieinternetowych systemów poczty elektronicznej oraz bramek do nich, co stworzyło wspólną z Internetem przestrzeń adresową. Jest to bowiem usługa, dzięki której trudno zapamiętywalne adresy cyfrowe zostają zastąpione nazwami literowymi złożonymi z kilku członów, w których przykładowo ostatnia część może określać przynależność narodową (.pl - Polska, .uk - Wielka Brytania) lub charakter serwera (.mil - wojskowy, .com - komercyjny, .edu - ośrodek edukacyjny, .org - organizacja itd.).
Od 1982r. TCP/IP stale zapewnia komunikację w coraz większym zbiorze połączonych ze sobą sieci komputerowych tworzących Internet. Na początku lat 80. ta sieć była jeszcze bardzo uboga w porównaniu z okresem eksplozji jej popularności w latach 90., zarówno jeśli chodzi o ilość hostów jak i zakres oraz jakość dostępnych usług. Moment przejścia z NCP na TCP/IP należy uznać za początek właściwego Internetu, gdyż właśnie wtedy położone zostały techniczne podwaliny jego działania, które w swoim podstawowym zakresie funkcjonują do dziś. Na bazie TCP/IP opracowano szereg innych protokołów realizujących wszelakie usługi sieciowe. Chociaż oficjalnie czasami mówi się o Internecie jako o sieci wieloprotokołowej, to jednak TCP/IP jest faktycznie obowiązującym standardem, uniwersalnym językiem rozumianym przez komputery wielu typów.
Co dalej
Przełomowym momentem jest stworzenie nowej idei topologii sieci. W 1986r. w USA powstaje NSFNET (National Science Foundation NET) "backbone" - czyli ogólnokrajowa sieć szkieletowa o przepustowości 56 Kbps łącząca regionalne sieci o mniejszej przepustowości połączone z "kręgosłupem" - specjalnym komputerem, zwanym routerem. Jest to początek prawdziwej eksplozji Internetu. Rozwija się USENET i tzw. newsgroups - grupy dyskusyjne, na których wymieniane są poglądy i informację na wszelkie możliwe tematy. Student z Finlandii opracowuje IRC (Internet Relay Chat), usługę, pozwalającą na prowadzenie rozmów na żywo, w czasie rzeczywistym.
W 1989r. liczba komputerów w Internecie przekroczyła już liczbę 100.000, NSFNET ma przepustowość 1,5 Mbps i dołączają do niego kolejne kraje, m.in. Kanada, Finlandia, Niemcy.
Jednocześnie pojawia się inny aspekt zaistnienia ogólnoświatowej sieci - bezpieczeństwo danych. 1 listopada 1988r. Robert Morris za pomocą swego programu o wdzięcznej nazwie Internetowy Robak (Internet Worm) zaraża 6 tys. komputerów - 10 procent ogólnej liczby. Rodzi się legenda hackera, człowieka o ponadprzeciętnej wiedzy, zdolnego do dotarcia do najgłębiej strzeżonych informacji. W odpowiedzi DARPA powołuje CERT (Computer Emergency Response Team), organizację odpowiedzialną za bezpieczeństwo w sieci.
W 1990r. kończy działalność ARPANET - nadal natomiast rozwija się NSFNET, wkrótce osiąga przepustowość 44 Mbps . Podłączane są kolejne kraje, w tym również Polska w 1991r. Pojawiają się zupełnie nowe usługi: Archie - wyszukiwanie plików, serwery informacyjne WAIS, Gopher czy wreszcie najpopularniejszy dzisiaj WWW (World-Wide Web), oparty o ideę hypertekstu (odnośników do informacji rozsianych po całym świecie) opracowaną przez Tima Berners-Lee z CERN.
W 1992r. przekroczona zostaje liczba 1.000.000 komputerów w Internecie. Pojawiają się usługi komercyjne: do sieci dołączają banki, domy towarowe, biblioteki, księgarnie, sklepy płytowe. W sieci oprócz tekstu przesyłany jest obraz, dźwięk, filmy, muzyka, internetowe radio "na żywo", rozmowy telefoniczne (co powoduje nawet żądania ze strony korporacji telekomunikacyjnych USA od Kongresu, aby zahamować rozwój tej technologii), można przeczytać gazety, zamówić pizzę i przeprowadzić wideokonferencję. W 1994r. ruch w sieci NSFNET przekracza 10 trylionów bajtów/miesiąc.
W 1995r. NSFNET przekształca się w sieć badawczą, a cały ruch w sieci szkieletowej jest teraz przekazywany pomiędzy regionalnymi dostawcami sieci. W tym samym roku do sieci dołączają amerykańskie sieci typu "dial-up" (Prodigy, Delphi, Compuserve, America On-Line). W 1996r. do sieci dołączają kolejne instytucje, rozwija się WWW: system przeszukiwarek sieci (Lycos, Yahoo), opracowana przez Sun idea języka niezależnego od platformy sprzętowej Java, pojawia się język modelowania przestrzennego VRML (Virtual Reality Modelling Language). Trwa wyścig pomiędzy najpopularniejszymi graficznymi przeglądarkami WWW: Microsoft Internet Explorer i Netscape Navigator.
Wg danych Network Wizards na styczeń 1998r. w sieci znajduje się ponad 29,6 mln komputerów. W Polsce mamy ponad 102 tys. stacji (kwiecień 1998), tj. ponad 0,3 procent ogólnej liczby hostów. Największą domeną na świecie jest .com - ponad 8,2 miliona stacji.
Wszystko wskazuje na to, że największe niespodzianki i "złote czasy" Internetu są jeszcze przed nami. Prognozowane szacunki mówią o 100 milionach komputerów w sieci po roku 2000. Oznacza to, że sieć będzie tak powszechną jak radio czy telewizja, ale jej możliwości będą większe.
...


Widzisz tylko część pracy, aby zobaczyć całość, musisz się zalogować.

Nie masz jeszcze u Nas konta? Na co czekasz? ZAREJESTRUJ SIĘ JUŻ TERAZ

Zapomniałeś hasła? Skorzystaj z formularza przypominającego hasło.


Czytano: 4193 , autor: ew.la , Ocena: 20.81

      Blip Śledzik Twitter Facebook Buzz Wykop

Inne podobne teksty do tytułu Geneza i rozwój Internetu.

Brak podobnych prac w bazie danych.

Losowe teksty z tej samej kategorii

Zarabianie przez internet
Nośniki zewnętrzne
C++ - wykład 6
Programowanie (Pascal)
Skroty klawiszowe
C++ - wykład 4/4 cd.
Historia komputera (1)
Procesory (1)
Turbo Pascal (1)
Rola internetu w mediach


Wasze komentarze

Brak komentarzy dla danej pracy.




Zmień kategorię:

Zobacz także:

Przedmioty ścisłe
Chemia Chemia
Fizyka Fizyka
Informatyka Informatyka
Matematyka Matematyka

A A A A - zmień wielkość czcionki


Oceń pracę:

Ocena pracy wynosi 20.81.

Informacje o pracy:

⇒Dodano: 2008-02-11 10:13:58
⇒Czytano: 4193
Autor: ew.la


Dodatkowe opcje:

Drukuj stronę
ZGŁOŚ NARUSZENIE
Wyślij znajomemu
Dodaj do ULUBIONYCH



Dodaj komentarz:

Tytuł:

Treść: