Strona główna » Liceum » Język polski » XX lecie


Julian Tuwim (1)



Poprzednia praca: Czy sztukę epoki modernizmu słusznie nazywa się mianem neoromantyzmu?
Następna praca: Szukam nauczyciela i mistrza. (1)



Treść: JULIAN TUWIM (1894-1953) ¦

Julian Tuwim urodził się w 1894 roku w Łodzi. Po ukończeniu gimnazjum w
rodzinnym mieście studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie
Warszawskim, współpracując z czasopismem "Pro arte et studio". Był
współtwórcą grupy "Skamander". Lata wojny spędził poza granicami kraju w
Paryżu i Stanach Zjednoczonych. Do kraju powrócił w 1946 roku. Zmarł w
1953 roku w Zakopanem.
Pierwszym etapem twórczości Tuwima to młodzieńcze upojenie życiem,
powietrzem, przestrzenią, wyraz dynamiki i biologicznego witalizmu.
Tuwim realizuje w tym okresie założenia poety francuskiego TANCREDE DE
VISAN, który twierdził, że "wiersz jest sam w sobie rytmem życia".
Aprobata życia łączyła się z pochwałą współczesności, w której
krystalizują się nowe procesy kulturowe, powstają nowe miasta. Pełen
radości życia, zachwytu i młodzieńczego entuzjazmu jest wiersz pt. "Do
krytyków". Poeta fascynuje się szaleńczą jazdą "na przedniej platformie
tramwaju", a najbardziej cieszy go szaleńczy pęd na zakrętach.
Radość tę potęguje wiosenna woń kwiatów. Tytuł wiersza jest wręcz prowokujący -
niechże krytycy "wielce szanowni panowie" snują filozoficzne rozważania
o poezji, lecz po prostu cieszy się życiem.
Wyrazem zainteresowania poety tematyką dnia codziennego są takie wiersze
jak "Garbus", "Szczęście", "Staruszkowie". Bohaterami tych wierszy są
prości ludzie czasem pokrzywdzeni przez los, cierpiący, bądź też
cieszący się codzienną egzystencją.
W miarę upływu lat charakter poezji Tuwima ulega pewnym zmianom, coraz
wyraźniejsze stają się związki poety z klasycyzmem. Przejawem tych
tendencji jest pokrewna Norwidowi troska o to, aby "odpowiednie rzeczy
dać słowo". Tuwim uświadamia sobie swoistość języka poetyckiego,
kształtowanego na wielowiekowej tradycji. O swych zmaganiach ze słowem
pisze w wierszu pod tytułem "Sitowie". Poeta patrzy na otaczający go
świat zupełnie innym okiem niż zwykli ludzie. Każdy fragment krajobrazu,
czy przeżytej rzeczywistości może stać się tematem wiersza, a zdaniem
poety jest jak najdoskonalsze przedstawienie własnych przeżyć, czy
doznań:
"Nie wiedziałem, że się będę tak męczył,
Słów szukając dla żywego świata,
Nie wiedziałem, że gdy się tak nad wodą klęczy,
To potem trzeba cierpieć długie lata".
O świadomym powrocie do najlepszej tradycji świadczy tytuł zbioru
wierszy Tuwima "Rzecz Czarnoleska". Twórczość Kochanowskiego była dla
Tuwima symbolem poezji pełnej ładu, jasnej i klasycznie spokojnej. Za
pomocą poezji może zostać rozjaśniony ciemny sens ludzkich spraw, w
człowieczym świecie może zapanować harmonijny ład.
W tym okresie podejmuje także Tuwim temat sławy poetyckiej i miejsca
samego siebie w przyszłej tradycji narodowej. Podobnie jak Horacy, a za
nim Kochanowski, Mickiewicz i Puszkin, także i Tuwim w wierszu "Do losu"
wyraża nadzieję, że dzięki swej poezji zasłuży sobie na wieczną sławę.
Fakt ten jest jednak mało pocieszający dla poety, uświadamiającego sobie
nieuchronność własnej śmierci. W obliczu tego faktu śmiesznie dlań
brzmią słowa "Non omnis moriar" (nie wszystek umrę).
W okresie lat trzydziestych, kiedy zaostrzają się konflikty polityczne,
a sanacja zajmuje coraz bardziej prawicowe i antysemickie pozycje Tuwim
przyjmuje postawę negacji wobec rządu. Wyrazem tego stanowiska jest
napisany w 1936 roku, a ogłoszony w całości dopiero po wojnie poemat
satyryczny pod tytułem "Bal w operze". W poemacie tym wyzyskał autor
swe dotychczasowe doświadczenia w zakresie satyry, ironii i groteski.
Obraz beztroskiej, wręcz rozpustnej zabawy elity rządzącej w gmachu
dokładnie obstawionym oddziałami tajnej policji kontrastuje z obrazem
nędzy, czy też szarej, codziennej pracy. Z niezwykłą zaciekłością
atakuje Tuwim umundurowanych władców, z goryczą mówi o policyjnym
terrorze i donosicielstwie w powracającym wciąż refrenie "na tajniaka
tajniak mruga". Przeraża też poetę niepojęta wszechwładza pieniądza w
państwie kapitalistycznym, a niesamowity bal jest wyrazem zaniku
wszelkich wartości moralnych i całkowitego kryzysu.
Powszechnie znany jest także wiersz Tuwima noszący tytuł "Do prostego
człowieka", którego autor odsłania kulisy imperialistycznej wojny.
Toczy się ona zawsze w interesie imperialistów, a więc o nowe rynki
zbytu, czy też roponośne tereny, chociaż propaganda kapitalistyczna
szermuje pseudopatriotycznymi hasłami o ojczyźnie, sztandarach i
bohaterach. Poeta zwraca się bezpośrednio do prostego człowieka,
ostrzegając przed tą propagandą:
"Wiedz, że to bujda, granda zwykła (...)
że im gdzieś nafta z ziemi sikła
i obrodziła dolarami,
że coś im w bankach nie sztymuje,
że gdzieś zwęszyli kasy pełne
lub upatrzyły tłuste szuje
cło jakieś grubsze na bawełnę".
Jednocześnie staje się poeta nieprzejednanym wrogiem mieszczańskiej
kołtunerii, tępoty umysłowej mieszczuchów, ich gnuśnego i bezmyślnego,
pozbawionego nie tylko ideałów, ale nawet konkretnych celów życia. Jego
pasja demaskatorska uwidoczniona w wierszu "Mieszkańcy" pozwala
porównywać Tuwima z Gabrielą Zapolską, która swój stosunek do
drobnomieszczańskiej obłudy wyraziła w znanej "tragifarsie kołtuńskiej"
pod tytułem "Moralność pani Dulskiej".
...


Widzisz tylko część pracy, aby zobaczyć całość, musisz się zalogować.

Nie masz jeszcze u Nas konta? Na co czekasz? ZAREJESTRUJ SIĘ JUŻ TERAZ

Zapomniałeś hasła? Skorzystaj z formularza przypominającego hasło.


Czytano: 6719 , autor: agacjo , Ocena: 12.07

      Blip Śledzik Twitter Facebook Buzz Wykop

Inne podobne teksty do tytułu Julian Tuwim (1)

"Ojczyzna moja wolna, wolna ... Więc zrzucam z ramion płaszcz Konrada" - Julian Tuwim jako czołowy Skamandryta wobec deklaracji Antoniego Słonimskiego
Julian Przyboś - wiersze (notatki)
Przedstaw funkcjonowanie motywu fascynacji światem i życiem w poezji Juliana Tuwima, Bolesława Leśmiana i Leopolda Staffa.
"Z Tatr" Juliana Przybosia - analiza wiersza.
Interpretacja wiersza „Prośba o piosenkę” Juliana Tuwima.
Analiza porównawcza wierszy "Piśń XXIV" Jana Kochanowskiego i "Do losu" Juliana Tuwima.
Poezja Juliana Przybosia - "Z Tatr"
Zwracając uwagę na typowe dla awangardy środki wyrazu napisz interpretację wiersza Juliana Przybosia pt. "Notre-Dame"
Analiza wiersza Juliana Tuwima pt.: „*** (Życie?)”
"Dachy" - Julian Przyboś.


Losowe teksty z tej samej kategorii

Według opinii E. Dyczka „Literatura powinna tworzyć światy równoległe, tworzyć rzeczywistość, a nie opisywać”. A co ty o tym sądzisz, szcz
Jakie tematy podejmuje Bułhakow w powieści pt. “Mistrz i Małgorzata”?
Konstanty Ildefons Gałczyński - poeta 'świętej powszedniości'. Uzasadnij sąd Artura Sandauera odwołując się do poznanych utworów poety.
Powieść psychologiczna w XX-leciu (np. na podstawie "Granicy").
Kwadryga
Analiza tytułu - "Granica" Z. Nałkowskiej.
Liryka rewolucyjna Wadysława Broniewskiego
W którym z dworków szlacheckich: Soplicowie, Korczynie czy Nawrocie chciałbyś spędzić całe wakacje i dlaczego ? (1)
Zygmunt Freud - psychoanaliza.
Kreacja ojca w ,,Sklepach cynamonowych' Bruno Schulza.


Wasze komentarze

Brak komentarzy dla danej pracy.




Zmień kategorię:

Zobacz także:

Język polski
Antyk i Biblia Antyk i Biblia
Barok Barok
Biografie Biografie
Charakterystyki Charakterystyki
Gramatyka Gramatyka
Inne Inne
Konspekty Konspekty
Listy Listy
Materiały do matury Materiały do matury
Młoda polska Młoda polska
Motywy Motywy
Oświecenie Oświecenie
Plany wydarzeń Plany wydarzeń
Pozytywizm Pozytywizm
Prace przekrojowe Prace przekrojowe
Prasówki Prasówki
Prezentacje maturalne Prezentacje maturalne
Recenzje Recenzje
Renesans Renesans
Romantyzm Romantyzm
Rozprawki Rozprawki
Streszczenia Streszczenia
Średniowiecze Średniowiecze
Tematy wolne Tematy wolne
Wiersze Wiersze
Wspołczesność Wspołczesność
XX lecie XX lecie

A A A A - zmień wielkość czcionki


Oceń pracę:

Ocena pracy wynosi 12.07.

Informacje o pracy:

⇒Dodano: 2008-02-01 10:36:49
⇒Czytano: 6719
Autor: agacjo


Dodatkowe opcje:

Drukuj stronę
ZGŁOŚ NARUSZENIE
Wyślij znajomemu
Dodaj do ULUBIONYCH



Dodaj komentarz:

Tytuł:

Treść: