Strona główna » Liceum » Język polski » Konspekty


Nowatorstwo form teatralnych w dramatach wielkich romantyków. Dokonaj analizy porównawczej z wybranym dramatem klasycznym.



Poprzednia praca: Naprawa Rzeczypospolitej w dobie staropolskiej.
Następna praca: Oświecenie epoką kształtowania się dojrzałej państwowości.



Treść: Historia dramatu sięga czasów starożytnych Grecji. Grecy poświęcali święta – dionizje – ku czci boga winnej latorośli Dionizosa. Odbywały się one dwa razy w roku i miały oprawę artystyczną.
Występował chór ubrany w koźle skóry, którego przewodnikiem był koryfeusz. Twórcą tragedii greckiej był Tespis. Do tragików greckich okresu klasycznego zaliczamy Ajschylosa, Sofoklesa i Eurypidesa.
Tespis dał pomysł, by wprowadzić aktora, który prowadziłby rozmowę z chórem. Miejsce, w którym występował chór i aktor to teatr. Był on na wolnym powietrzu, na łagodnych stokach gór. Scenę nazwano orchestrą.
W późniejszym czasie pojawia się Ajschylos, który wprowadził drugiego aktora i ograniczył rolę chóru. Wybudował z tyłu orchestry skenę, z której aktorzy wychodzili i gdzie się przebierali.
Następnie pojawił się Sofokles, który wprowadził trzeciego aktora i jeszcze bardziej ograniczył rolę chóru.
W teatrze greckim aktorzy nosili koturny (drewniane podwyższenia), by byli dobrze widoczni oraz maski (kobiet, ponieważ występowali sami mężczyźni). Przedstawienia teatralne odbywały się cały tydzień i były najważniejsze. W IV wieku p.n.e. zaczęto budować bardziej okazałe teatry. Sztuki odbywały się do zachodu słońca. W późniejszym czasie budowano loże najbliżej orchestry, które były przeznaczone dla osób zamożnych. Dawniej nie było aktów, tylko chór wykorzystywany był jako przerywnik i pełnił rolę komentatora.
W celu przedstawienia różnic między dramatem klasycznym
a romantycznym należy przedstawić poszczególny z nich.
Dramat klasyczny
1.Pierwszą cechą dramatu klasycznego jest zasada trzech jedności: miejsca, czasu i akcji:
-Miejsca – akcja nie mogła przenosić się z miejsca na miejsce
-Czasu – akcja nie mogła przekraczać jednej doby
-Akcji – jeden wątek połączony przyczynowo – skutkowo
2.Na scenie nie mogły występować więcej niż trzy osoby, a rozmawiały ze sobą tylko dwie.
3.Występuje chór, który komentował wydarzenia, spełniał rolę przerywnika, ponieważ nie było podziału na akty i sceny.
4. Występuje katharsis (oczyszczenie), które miało zmusić widza do zajęcia stanowiska w stosunku do bohaterów i siebie (wstrząs moralny wobec widza).
5. Bohaterowie pochodzili z rodów królewskich.
6. Akcja składała się z: ekspozycji, zawiązania akcji, rozwoju akcji, punktu kulminacyjnego, spadku napięcia i zakończenia.
Typowym przykładem dramatu klasycznego jest „Antygona” Sofoklesa. Oto dowody:
1.Podział akcji na:
-Ekspozycję – wprowadzenie do całej akcji,, treści – Antygona wyjawia Ismenie, że chce pogrzebać ciało brata
-Zawiązanie akcji – strażnik powiadamia Kreona o pogrzebaniu Polinejkesa
-Rozwój akcji – przyłapanie Antygony, rozmowa Kreona
z Haimonem
-Punkt kulminacyjny – napięcie, czy Kreon przełamie się, czy nie?
-Perypetie – rozmowa Kreona z Terezjaszem
-Spadek napięcia – postanowienie o uwolnieniu Antygony
-Zakończenie – śmierć bohaterów, Antygony, Haimona, Eurydyki
2.Zasada trzech jedności:
-Czasu – akcja toczy się jeden dzień
-Miejsca – pałac zamkowy
-Akcji – jeden wątek
3.Na scenie występują najwyżej trzy osoby, rozmawiają tylko dwie.
4. Występuje chór.
5. Bohaterami jest ród królewski.
Dramat romantyczny
Jednym z dramatów romantycznych są „Dziady Cz. III”. Oto porównanie
i wyszczególnienie nowatorskich form.
1.Zasada trzech jedności:
-Miejsca – nie jest zachowana, sceny rozgrywają się w różnych miejscach(dom senatora, Warszawa, więzienie, wieś pod Lwowem, Wilno)
-Czasu – nie jest zachowana – akcja trwa cały rok, nie jedna dobę (od Dnia Zmarłych 1823 roku do Dnia Zmarłych 1824 roku)
-Akcji – nie jest zachowana, jest kilka wątków: martyrologia polskiej młodzieży, Nowosilcow, Konrad, społeczeństwo polskie w czasie zaborów. Sceny nie są połączone przyczynowo – skutkowo, luźna kompozycja, poszczególne sceny mają swój początek i koniec
2.Na scenie występuje najwięcej trzech aktorów – zasada zerwana, na scenie występuje bohater zbiorowy. ( bal u Senatora, scena w więzieniu).
Innowacje:
3.Nie występuje zakończenie, kompozycja otwarta, bo do ostatniej sceny można dopisać dalszy ciąg i nie ma typowego zakończenia.
4.Występowanie synkretyzmu gatunkowego, polegającego na łączeniu w jedną całość elementów dramatu. W „Dziadach” mamy arię operową w salonie warszawskim, balet, elementy komediowe – wzajemne rozweselanie się przez więźniów i scena o śnie senatora, tragedia to martyrologia polskiej młodzieży, sprawa pani Rollinson i sprawa Cichowskiego.
5.Występowanie synkretyzmu rodzajowego polegającego na tym, że do głównego rodzaju literackiego, czyli dramatu, wpleciono lirykę i epikę.
Do liryki w „Dziadach” zaliczamy Małą i Wielką Improwizację i pieśni śpiewane przez więźniów, do epiki opowiadanie Adolfa o Cichowskim, bajkę Żegoty o diable, którą opowiada w więzieniu.
6.Występowanie scen realistycznych i fantastycznych obok siebie, obydwa rodzaje są tak samo ważne, dlatego, że dopiero połączone razem tłumaczą całość (pewne elementy fantastyczne tłumaczą rzeczywistość).
7. Występowanie bohatera romantycznego – samotnego, patrioty, indywidualisty skłóconego ze światem.
Innym dramatem romantycznym jest „Kordian”. Oto porównanie
z dramatem klasycznym.
1. Zasada trzech jedności:
-Miejsca – zerwana, sceny odbywają się w różnych miejscach: Polska, Watykan, Anglia, Szwajcaria,
-Czasu – zerwana, czas akcji przekracza jedną dobę (1799 – 1829-30)
-Akcji – zerwana – akcja nie jest jednowątkowa. Występuje wątek polityczny, moralny, miłosny i fantastyczny.
Sceny nie są połączone przyczynowo – skutkowo. Poszczególne sceny mają swój początek i koniec. Kompozycja otwarta, bo do ostatniej sceny można dopisać ciąg dalszy. Nie ma typowego zakończenia.
2.Trzej aktorzy na scenie – zerwana, na scenie występuje więcej niż trzech aktorów, występują też sceny zbiorowe, w których występują również konie (obok ludzi).
3.Występowanie synkretyzmu rodzajowego, czyli obok siebie liryki, epiki
i dramatu. Do:
-Liryki zaliczamy – monolog Kordiana,
-Epiki zaliczamy – opowiadanie Grzegorza, bajka o diable
4.Występowanie synkretyzmu gatunkowego – obok siebie:
-Komedia – rozmowy Papieża z papugą, scena w szpitalu
-Tragedia
5.Występowanie scen realistycznych i fantastycznych obok siebie. Są one tak samo ważne, bo uzupełniając się tłumaczą pewne zjawiska rzeczywiste.
6.Występowanie bohatera romantycznego, który jest spoiwem poszczególnych scen.
7.Epizodyczność – epizod z Wiolettą, opowiadanie Grzegorza
W kompozycji „Kordiana” zastosowano nową technikę. Wygląda to następująco:
-I akt – klasyczny
-II akt – przypomina reportaż
-III akt – romantyczny (kompozycja otwarta).
8.Historyczny czas dramatu wpisuje się w czas mityczny, przestrzeń obejmuje niebo, piekło (szpital psychiatryczny) i ziemię.
Powyższe przykłady jasno obrazują, że dramat romantyczny zasadniczo różni się od dramatu klasycznego, romantyzm odrzucając klasycystyczne reguły poetyckie stworzył nowe gatunki literackie.
...


Widzisz tylko część pracy, aby zobaczyć całość, musisz się zalogować.

Nie masz jeszcze u Nas konta? Na co czekasz? ZAREJESTRUJ SIĘ JUŻ TERAZ

Zapomniałeś hasła? Skorzystaj z formularza przypominającego hasło.


Czytano: 1735 , autor: pawlukewa , Ocena: 201.56

      Blip Śledzik Twitter Facebook Buzz Wykop

Inne podobne teksty do tytułu Nowatorstwo form teatralnych w dramatach wielkich romantyków. Dokonaj analizy porównawczej z wybranym dramatem klasycznym.

Brak podobnych prac w bazie danych.

Losowe teksty z tej samej kategorii

Świat obozów koncentracyjnych i łagrów, ratowanie człowieczeństwa w sytuacjach ekstremalnych.
Promienie i średnice w rysunku technicznym.
Kreacjonizm czy dokumentaryzm? Która z artystycznych metod trafniej przedstawia świat?
motyw cierpienia
Wartości. (1)
Antygona - konspekt
Polsko jaka jesteś ? Polska i Polacy w ocenie Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego i Cypriana Kamila Norwida w świetle odpowiednich utworów. (2)
Wątek pielgrzyma (tułacza, emigranta, wygnańca, wędrowca). Konspekt.
„Z tych kruszców dla siebie serce wykuć muszę [...]" L. Staff). Czy człowiek może być kowalem swojego losu? (Konspekt)
Analiza zakresu treści sprawdzianu


Wasze komentarze

Brak komentarzy dla danej pracy.




Zmień kategorię:

Zobacz także:

Język polski
Antyk i Biblia Antyk i Biblia
Barok Barok
Biografie Biografie
Charakterystyki Charakterystyki
Gramatyka Gramatyka
Inne Inne
Konspekty Konspekty
Listy Listy
Materiały do matury Materiały do matury
Młoda polska Młoda polska
Motywy Motywy
Oświecenie Oświecenie
Plany wydarzeń Plany wydarzeń
Pozytywizm Pozytywizm
Prace przekrojowe Prace przekrojowe
Prasówki Prasówki
Prezentacje maturalne Prezentacje maturalne
Recenzje Recenzje
Renesans Renesans
Romantyzm Romantyzm
Rozprawki Rozprawki
Streszczenia Streszczenia
Średniowiecze Średniowiecze
Tematy wolne Tematy wolne
Wiersze Wiersze
Wspołczesność Wspołczesność
XX lecie XX lecie

A A A A - zmień wielkość czcionki


Oceń pracę:

Ocena pracy wynosi 201.56.

Informacje o pracy:

⇒Dodano: 2008-04-11 21:55:30
⇒Czytano: 1735
Autor: pawlukewa


Dodatkowe opcje:

Drukuj stronę
ZGŁOŚ NARUSZENIE
Wyślij znajomemu
Dodaj do ULUBIONYCH



Dodaj komentarz:

Tytuł:

Treść: