Strona główna » Liceum » Język polski » Charakterystyki


Charakterystyka Petroniusza – bohatera powieści „Quo vadis” H. Sienkiewicza.



Poprzednia praca: Sąd nad Polską i sen o Polsce w literaturze romantycznej.
Następna praca: Biblia jako źródło kultury i arcydzieło literatury.



Treść: Jednym z głównych bohaterów powieści H. Sienkiewicza zatytułowanej „Quo vadis” jest Petroniusz – bogaty patrycjusz w średnim wieku , określany mianem „arbitra elegantiarum”. Petroniusz mieszkał w Rzymie , lecz autor wspomina , iż niegdyś był on rządcą Bitynii.
Noszony przez bohatera tytuł wykwintu i dobrego smaku był zobowiązujący . Mężczyzna przywiązywał ogromną uwagę do wyglądu , zawsze ubrany był w najmodniejsze ( wówczas ) i najbardziej luksusowe szaty . Bulwersowało go to , iż Otho „(...) tak stracił dawne przyzwyczajenia i tak przestał dbać o siebie , że na układanie fryzury wystarczy mu teraz trzy godziny dziennie.”.
Petroniusz był estetą „w każdym calu” , lubował się w sztuce , a zwłaszcza w poezji i aktorstwie . Stanowiło to dla niego bardzo ważny aspekt życia . Mężczyzna interesował się filozofią , miał też skłonności do rozważań filozoficznych (np. „Świat dźwiga na barkach nie Atlas , lecz kobieta i czasem igra nim jak piłką .”) Był epikurejczykiem ; twierdził , „(...) że życia nie warto żałować” i że „kto umiał żyć , ten powinien umieć umrzeć .” Nie stronił więc od uciech, był stałym gościem neronowych uczt , rażących wręcz rozpustą .
Bohatera cechowała nieprzeciętnie wysoka inteligencja i „ponadczasowa” osobowość . Nie znosił on widoku krwi i brutalności , ludzi używających przemocy miał za prymitywnych barbarzyńców.
Swoje problemy (choć miał ich niewiele) traktował z dystansem , nie zwracał na nie większej uwagi . Taki właśnie dystans i ironia to jego główna broń . Petroniusz sceptycznie oceniał czasy , w których żył . Potrafił się , jednak , do nich dostosować , zachowując niezależność . Był szczery i odważny , ale powściągliwy . Posiadał wielki dar – prawidłowo oceniał sytuacje i wyciągał z nich korzyści , które bardzo przydawały mu się w dalszej egzystencji , w zakłamanym światku Nerona .
Petroniusza cechowało także swoiste poczucie humoru , które nadawało jego postaci wyrazu . Mawiał on , że „(...) śmiech odróżnia ludzi od zwierząt .”
W stosunku do innych był niezwykle tolerancyjny . Nie patrząc na podziały klasowe , odwzajemnił szczerą miłość niewolnicy Eunice .Akceptował również uczucie Marka Winicjusza do chrześcijanki Ligii , a nawet pomógł mu ją zdobyć .
Bohater ten potrafił kochać i wiedział , co to miłość . Związek z Eunice dał mu wiele szczęścia i radości , dodał również kolorów jego rozleniwionemu nieco życiu .
Petroniusz bardzo umiejętnie odnosił się do Nerona; zaskarbił sobie jego przyjaźń , stając się jego doradcą w kwestii sztuki . Bohater umacniał swymi pochlebstwami tę więź . Potrafił „zagrać” na miłości własnej cezara . Nie szczędził mu komplementów , zdając sobie sprawę z własnej wyższości i z prawdziwego , „zepsutego do szpiku kości” oblicza „płomiennobrodego” władcy .Wielokrotnie kontrolował on jego wybuchy , niewątpliwie miał na niego duży wpływ.
Mężczyzna wiedział , że świat , w którym żył, upadał. Był zmęczony panującą obłudą i złem. Jego dusza „chorowała”. Walkę z Tygellinem o względy Nerona traktował raczej jako rodzaj zabawy , w której mógł popisać się sztuką wymowy i wnikliwością psychologiczną . Jego mottem życiowym zdawało się być hasło : „Świat stoi na oszustwie , a życie jest złudzeniem. Dusza jest także złudzeniem. Trzeba mieć jednak tyle rozumu , by umieć rozróżnić złudzenie rozkoszne od przykrych.” W jednym z listów do Winicjusza napisał:”(...) pomrzemy jako błazny i komedianci !”
Petroniusz był też ulubieńcem tłumów .”Uchodził za człowieka ludzkiego i hojnego , a popularność jego wzrosła zwłaszcza od czasu sprawy Pedaniusza Sekunda , w której przemawiał on za złagodzeniem okrutnego wyroku , skazującego na śmierć wszystkich niewolników prefekta . Szczególniej tłumy niewolników kochały go odtąd taką niepohamowaną miłością , jaką ludzie pognębieni i nieszczęśni zwykli miłować tych , którzy okazują im choć trochę uczucia .”
Reasumując , uważam „arbitra elegancji” za pozytywną i niezwykle barwną postać . Według mnie , jest on najciekawszą osobowością tej powieści i jednym z najbardziej interesujących sienkiewiczowskich bohaterów w ogóle . Podoba mi się jego zamiłowanie do sztuki i piękna , chociaż nie zgadzam się z twierdzeniem , iż „(...)będąc pięknym nie można być złym” , co uosabia choćby sama Poppea .
Poza tym na jego korzyść przemawia również stosunek do chrześcijan . „Zarzekał się” , że nigdy nie stanie się jednym z nich , lecz „powiał na niego od nich jakiś wiatr , który rzucił w jego duszę nieznane ziarnka .”
Bezdyskusyjnie zaliczał się on do grona ludzi szczęśliwych ; kochał i był kochany , a oprócz tego miał sławę , pieniądze i żył w niewątpliwie ciekawych czasach.
Moim zdaniem , Petroniusz był typem społecznika , nie mógłby żyć na jakimś odludziu , pozbawiony towarzystwa . Właśnie ta cecha czyni go podobnym do mnie samej i być może , dlatego jest on jedną z moich ulubionych postaci literackich . W mojej naturze także nie leży pokora , podporządkowanie , zdolność do dobrowolnego cierpienia i stoicyzm .Za to potrafię darzyć ludzi taką przyjaźnią , jaką on darzył Marka Winicjusza.
Jestem pełna podziwu dla jego reakcji na nadchodzącą śmierć, „potrafił on spojrzeć jej w oczy” – wysyłając do Nerona list , ukazujący całą podłość Rzymu i jego – okrutnego władcy . Uczynił to z właściwą sobie ironią . Sienkiewicz „wlał” w jego usta słowa , które w genialny sposób komentowały otoczenie bohatera . Najlepszym z tych komentarzy i –moim zdaniem- puentą całego utworu był właśnie ten list . Dzięki temu chyba zmienię nastawienie do tego pisarza . Nagroda Nobla była słusznym ukoronowaniem pracy nad „Quo vadis ?” Choćby dla samych tych kilku słów ...
...


Widzisz tylko część pracy, aby zobaczyć całość, musisz się zalogować.

Nie masz jeszcze u Nas konta? Na co czekasz? ZAREJESTRUJ SIĘ JUŻ TERAZ

Zapomniałeś hasła? Skorzystaj z formularza przypominającego hasło.


Czytano: 64904 , autor: Michalk88 , Ocena: 1076.91

      Blip Śledzik Twitter Facebook Buzz Wykop

Inne podobne teksty do tytułu Charakterystyka Petroniusza – bohatera powieści „Quo vadis” H. Sienkiewicza.

Charakterystyka porównawcza Achillesa i Hektora (1)
Charakterystyka Antygony
Charakterystyka Rolanda
Charakterystyka Zenka Wójcika.
Charakterystyka Santiago - Ernest Hemingway "Stary człowiek i morze".
Charakterystyka Kmicica.
Charakterystyka - Feri Acz "Chłopcy z placu broni"
Charakterystyka – portret mojego rówieśnika.
Czy zgadzam się z rehabilitacją Jacka Soplicy? Charakterystyka Jacka Soplicy
Charakterystyka Hanki z "Chłopów" Reymonta.
Charakterystyka Stasia Tarkowskiego. (1)
Charakterystyka Zbyszka z Bogdańca.
Charakterystyka Robinsona Cruzoe (2)
Charakterystyka porównawcza Jacka Soplicy i Andrzeja Kmicica.
Charakterystyka porównawcza Izabeli Łęckiej i Heleny Stawskiej.


Losowe teksty z tej samej kategorii

Charakterystyka Petroniusza – bohatera powieści „Quo vadis” H. Sienkiewicza.
Charakterystyka „Alka” - "Kamienie na szaniec".
Autocharakterystyka (1)
Charakterystyka Juranda ze Spychowa. (2)
Charakterystyka Stanisława Broniewskiego.
Która panna bardziej nadawała się na żonę dla rycerza z Bogdańca. Uzasadnij.
"Opowieść wigilijna" - charakterystyka Ebenezera Scrooge.
Charakterystyka Tristana.
Charakterystyka porównawcza Cześnika i Rejenta. (6)
Co sądzę o Romeo?.


Wasze komentarze

Brak komentarzy dla danej pracy.




Zmień kategorię:

Zobacz także:

Język polski
Antyk i Biblia Antyk i Biblia
Barok Barok
Biografie Biografie
Charakterystyki Charakterystyki
Gramatyka Gramatyka
Inne Inne
Konspekty Konspekty
Listy Listy
Materiały do matury Materiały do matury
Młoda polska Młoda polska
Motywy Motywy
Oświecenie Oświecenie
Plany wydarzeń Plany wydarzeń
Pozytywizm Pozytywizm
Prace przekrojowe Prace przekrojowe
Prasówki Prasówki
Prezentacje maturalne Prezentacje maturalne
Recenzje Recenzje
Renesans Renesans
Romantyzm Romantyzm
Rozprawki Rozprawki
Streszczenia Streszczenia
Średniowiecze Średniowiecze
Tematy wolne Tematy wolne
Wiersze Wiersze
Wspołczesność Wspołczesność
XX lecie XX lecie

A A A A - zmień wielkość czcionki


Oceń pracę:

Ocena pracy wynosi 1076.91.

Informacje o pracy:

⇒Dodano: 2008-08-24 11:30:12
⇒Czytano: 64904
Autor: Michalk88


Dodatkowe opcje:

Drukuj stronę
ZGŁOŚ NARUSZENIE
Wyślij znajomemu
Dodaj do ULUBIONYCH



Dodaj komentarz:

Tytuł:

Treść: